ترينيتي، پريشب تنديس نقره آويني را برد

كِيفم حسابي كوك است؛ پس‌پريشب، اختتاميه جايزه ي بزرگ آويني بود. هيات داورانِ بخش اصلي، بابت “نگاه خلاقانه و استفاده از ساختاري منسجم در نمايش يك فاجعه بزرگ جهاني”، تنديس نقره را دادند به “ترينيتي”.  يك مستند بلند به زبان انگليسي كه سال گذشته با رفقا ساختيم.

كمي قبل ترش هم، فيلم يكي از جوايز بخش يادگاران شهدا را برده بود. (هيات داوران اين يكي بخش، فرزندان اندرزگو و تندگويان و جهان آرا و محمدي عراقي و كلانتري و ساجدي و كريمي بودند. سر اين هم حسابي كيفور شدم.)

خوب وقتي اين اتفاق افتاد. ديگر پذيرفته بودم كه قرار نيست هيچ بازتاب و فيدبكي بابت اين پروژه كه يك سال و نيم رويش وقت گذاشته ام بگيرم. به خودم قبولانده بودم كه چون زبانش انگليسي است و اصلا قرار نيست داخل ايران پخش شود، كلا بايد قيد شنيدن هر جور كامنت و نقد و مدح و ذمي را بزنم.

بعد درست سر بزنگاه، همين اتفاق افتاد كه گفتم؛ دلم شاد شد.

اسم كامل فيلم، “ترينيتي؛ دانشمند، سياستمدار و بمب” است. ترينيتي خودش مي شود “تثليت”. اپنهايمر، پدر بمب اتم، اسم اولين انفجار آزمايشي بمب اتم را گذاشته بود “ترينيتي”.

فيلم داستان سه آدم است كه اين بمب زندگي شان را عوض مي كند. دانشمند ايده آل گرا و شاعرمسلكي كه اختراعش مي كند، كهنه سرباز پير و وزير جنگي كه همه توانش را براي جلوگيري از انداختن بمب به كار مي گيرد و سياستمدار كاركشته اي كه يك تنه، همه را دور مي زند تا به  دلايلي كه ربطي به ژاپني ها ندارد، بمب را سر ژاپني ها بيندازد.

فيلم را - كه يك فريمش را همين پايين مي بينيد - وقتي داشتيم همان سريال مستند “War; American Style” را مي ساختيم، درست كرديم. عجالتا همان طور كه گفتم، حسابي سر ذوق آمده ام و به خودم باشد كلي راجع به فيلم روده درازي خواهم كرد.

ولي اين طوري فايده ندارد. بگذاريد اين انتخابات بگذرد؛ يك نمايش خصوصي لااقل بگذاريم با بر و بچ فيلم را ببينيم. اصلا اگر بتوانم، آن موقع تكه هايي از فيلم را آپلود كنم، با هم ببينيم، كمي راجع بهش حرف بزنيم، دل ما ها هم كمي خنك شود كه باز چند نفر بيشتر فيلم را ديده اند.

براي توليد فيلم (مخصوصا براي توليد چپتر دوم از سه چپتر فيلم (همان چپتر پيچيده ي “سياستمدار”))، فرآيند طولاني و عجيبي طي كرديم كه بيش از همه مديون حامد شكيبانيا، تهيه كننده فيلم است. فردا، پس‌فردا درباره اش بيشتر مي نويسم.